Причинуење

Ноќе, без сон, на поетот му се причинуваат сенки и ликот на мајка му. Она што не му дава мир е мислата за првата љубов.

Кој ли пофте да ми дојде,
кој ми зеде сладок сон,
кој ми таму очи лаже,
кој се метка по тој мрак?

Па и кој ли ветер вее
и ме фрла ф силен студ?
дали сенка на дуф силен
ели страден мајкин лик?

Ф темен мрак ми умот штука
чело рони студен пот.
Немам сила... Срце пука...
Еј ми тежи тешка ноќ.

О, ти, моа душо страдна.
О, ти ум мој — пламнат жар,
не се нити сенки виат,
нити мајкин страден лик,

туку, ах, е прво либе,
сон не знае гори в жал,
гради кине век да скрие —
чека ф младос ноќ и ден.