Рането срце

Момчето цела ноќ чека под прозорецот на Родна, а таа не се појавува. Зората го затекнува со отворена рана во срцето.

От како ноќ се зададе
и пуста темна тамнина
падна врз земнја широка,

ја ми те, Родне, зачекаф,
со тажни очи загледаф
у тоа ваше пенџере.

Та белки ке ми излезеш
бисер си уста д'отвориш
и да ми мило прозбориш,

ели со рака мермерна
ишарет да ми направиш,
рането срце да скротиш,

а ти се, Родне, не мерна,
ни ме со очи погледна,
нити со рака намавна!

И така ноќта измина,
рујна се зора зазори
ф срце ми рана с'отвори.

Низ мене, Родне, заигра
твоето лице калешо
со тиа очи пламени.