Стачка

Градежните работници, гладни и свиени по скелињата, излегуваат во штрајк против господарот.

Стијна тој страшен екот
над темен и крвав град,
запре и проклет викот
за ропство на роден брат.

Не носи ни ветер ладен
тажна песна по свет,
извил ја аргатин гладен,
сред дуздисан палат клет.

Ни човек — сенка се мерка,
по скеле со сведен врат,
од тешка мака да стенка
со свито срце од глад.

А еј ги, с пламнати чела,
се врфчат, у буен рој,
од очи молска им сила
за крваф, и страшен бој.

Врват, до крај за да сринат
стрфта у господар клет
и мачни срца да пливнат
у радост сред грејнал свет.