Велигденска (1)
Шетал Марко низ гора зелена,
Што ми шетал три дни и три ноќа,
Не можит вода да ми најдит,
Ни за пијет, ни да се измијет,
Ни за себе, ни за брза коња.
Па говори Марко Кралевике:
„Варај горо, горо Димна-горо!
Камо ти вода да се напијам,
Немаш да пијам, ни да се измијам
Да би ми те ветар исушило!
Да би ми те сонце изгорило!”
Димна гора Маркое говореше:
„Ајти Марко, ајти добар јунак!
Немој колни гора Димна-гора
Туку колни стара Самовила,
Што собрала седумдесет кла’ěнци;
Да иснесла на врф на планина,
Да прода’ат еден бардак вода
Еден бардак за црни-те очи.”
Марко ли си с коња говореше:
„Ајти коњу, мое мило добро!
Али можиш ти да ме изнесиш,
Да отепам стара Самовила,
Да растурам седумдесет кла’ěнци?”
Коња Марку ли му говореше:
„Подстегни ме с дванаесет колани,
Два-та није да се обидиме.”
И му стегна дванаěсет колани,
И г’ изнесе на врф на планина;
Дà отепа сдара Самовила,
И растури седумдесет кла’ěнци.