Во туѓина

Далеку од дома, поетот го моли небото да ја утеши девојката што го чека и се прашува дали целиот живот ќе го мине во туѓина.

Разгоруј небо, разгоруј,
огнови бујни, пламени
фрлај и диво расфрлуј
низ таа земја стемнета.

Па ако негде догледаш
моме со образ увилен,
смили се, срце смириму
и го со надеж зарадуј.

Оти ја се сум далеку —
ширна не дели ширина,
а в гради млади долбоко
сладок ни спомен остана.

Уф, се тој пат се извива,
проклето сонце одмина,
мекава свес ми завива,
ах либе, таа тугина.

Се така ли ке живејам —
туѓино, болка најлута,
без да си младост приберам
крај либе радост долбока.