Враќање

Синовите скитници се враќаат и ја молат земјата мајка да ги остави темните времиња зад себе и да си ги прибере своите чеда.

О, страдна земјо, јунашка,
одбради образ набразден,
одви и срце поврати
од лути рани вековни.

Еве ти чеда погледни,
радост твоа, мајчице,
со очи полни, правдини
гордост за свет и светлина.

Зошто ох, така немееш,
уште ли не си веруеш,
или ти сила истина,
мајчински да не погледнеш.

Разбраф, о грозна грешнице,
мајка на црни сираци,
земја на коски прснати
од борци — млади јунаци.

А за нас, мајко, не прашам —
гладни и голи скитници —
колку си горка тлеала,
колку со отроф голтнала.

Ај нека тиа останат —
темни и стари времиња,
а сега гради разграни,
својте си чеда прибери.

И викни, мајко, извикај
радос и песни истури
за твојте гладни сираци,
за твојте клети скитници.